Nazwa dynamit pochodzi z języka greckiego, co oznacza w języku greckim dynamis - siła, moc. Dynamit jest to materiał wybuchowy plastyczny o właściwościach kruszących, zawierający nitroglicerynę (powyżej 10%) oraz porowaty wypełniacz (ziemię okrzemkową lub węglan magnezowy) z dodatkiem saletry potasowej lub sodowej. W skład nowszych rodzajów dynamitów wchodzi nitrogliceryna i nitroceluloza. Dynamit stosowany jest do celów górniczych i wojskowych. Nitroglicerynę otrzymał w 1847 roku chemik włoski A. Sobrero w wyniku nitrowania gliceryny mieszaniną kwasu azotowego i siarkowego w niskiej temperaturze. Pomimo że Sobrero znał właściwości wybuchowe tej substancji, której nadał nazwę pirogliceryny (gr. pyr = ogień), nie potrafił jednak znaleźć dla niej żadnych zastosowań praktycznych. Uczynili to dopiero w 1854 roku Rosjanie N. Zinin i W.F. Pietruszewski. Od 1863 roku Pietruszewski kierował wytwarzaniem nitrogliceryny na dużą skalę; była ona stosowana w Rosji do celów górniczych. Posługiwał się on (1864) mieszaniną nitrogliceryny z węglanem magnezowym. W oparciu o prace N. Zinina i W. F. Pietruszewskiego chemik szwedzki Alfred Nobel wyprodukował w 1866 roku dynamit składający się z nitrogliceryny i ziemi okrzemkowej.