Rozwój fizyki jądrowej w latach trzydziestych XX wieku, a zwłaszcza odkrycie zjawiska reakcji łańcuchowej rozszczepienia jądra atomowego, otworzyło możliwości skonstruowania niezwykle potężnej, nowej broni - bomby jądrowej. Do bomb jądrowych zaliczamy bomby atomowe i wodorowe. Działanie bomby atomowej jest bardzo proste. Ładunek rozszczepialny jest w niej podzielony na kilka części. W wyniku eksplozji zwykłego ładunku wybuchowego owe części ładunku rozszczepialnego łączą się w jeden blok o tzw. masie nadkrytycznej, tzn. takiej, że w bloku samoczynnie następuje niekontrolowana reakcja jądrowa, wyzwalająca ogromną energię. Wkrótce po wybuchu II wojny światowej, 11 X 1939 grupa wybitnych fizyków - emigrantów z Europy z L. Szilardem i A. Einsteinem na czele - poinformowała rząd USA o możliwości zbudowania bomby jądrowej przez Niemcy, sugerując konieczność wyprzedzenia Niemiec na tym polu (istotnie, Niemcy podjęły wstępne prace w tym kierunku przed samym wybuchem wojny i prowadziły je do końca wojny w ramach tzw. programu U). Inicjatywa ta podjęta została przez władze amerykańskie dopiero w 1941, w 1942 zapoczątkowano tzw. Projekt Manhattan, którego celem było stworzenie bomby jądrowej. W ramach tego projektu, 2 XII 1942 roku uruchomiono w Stagg Field pod Chicago, zbudowany pod kierownictwem włoskiego emigranta E. Fermiego, pierwszy reaktor jądrowy do produkcji materiałów rozszczepialnych.