Bomba głębinowa jest to pocisk służący do zwalczania zanurzonych okrętów podwodnych, stosowana przez wszystkie klasy nawodnych okrętów bojowych. Bomba głębinowa waży zazwyczaj kilkaset kilogramów, ma kształt walca długości do 80 cm i średnicy do 40 cm. Wewnątrz wypełniona materiałem o wielkiej sile wybuchowej, wyposażona jest w zapalnik ciśnieniowy z możliwością regulacji głębokości wybuchu. Bomba głębinowa powstała podczas I wojny światowej; po raz pierwszy użyto jej skutecznie 6 VII 1916 roku, zatapiając niemiecki okręt podwodny "UC 7". Do końca wojny bomby głębinowe były najskuteczniejszą bronią stosowaną przeciwko okrętom podwodnym. Zrzucano je ręcznie ze specjalnych pochylni, umieszczonych na rufie okrętu, bądź z wyrzutni instalowanych wzdłuż burt. Podczas II wojny światowej skonstruowano tzw. miotacze pocisków głębinowych (mniejszych od bomb głębinowych), pokrywające wybuchem znacznie większą powierzchnię morza; pierwszym był "Hedgehog" (ang. = jeż) zastosowany w 1943 roku, wyrzucający z odległości kilkuset metrów salwy z 24 pocisków (każdy o masie 24 kg). Wprowadzono też moździerze bomb głębinowych (angielski "Sguid", zastosowany w 1944 roku, wystrzeliwał jednocześnie 3 bomby głębinowe o wadze 100 kg, układające się w trójkąt). Wobec pojawienia się atomowych --okrę,ów podwodnych (1954) dysponujących znacznie większą prędkością i zwrotnością usiłuje się zwiększyć niewystarczającą prędkość zanurzania b.g. Zastosowano np. b.g. o kształcie kropli, obok zapalników ciśnieniowych instaluje się także zapalniki zbliżeniowe. Znacznie zwiększono zasięg moździerzy i miotaczy oraz ciężar b.g., np. francuski moździerz b.g. "Mortier 305" o zasięgu 2 600 m, zbudowany w 1959, wystrzeliwuje pocisk o wadze 270 kg. Skonstruowano również b.g. z głowicami atomowymi (amerykańska "Lulu" zbudowana w 1956). [P.W.]