Alfred Nobel, który przebywał czasowo w Petersburgu, gdzie miał okazję zaznajomić się z badaniami chemików rosyjskich N. Zinina i W. F. Pietruszewskiego - wyprodukował w 1866 roku dynamit składający się z 75% nitrogliceryny i 25% ziemi okrzemkowej. Użycie tego ostatniego składnika i odkrycie dynamitu było całkiem przypadkowe: ziemia okrzemkowa służyła bowiem do uszczelniania metalowych naczyń, w których przechowywano alkoholowy roztwór nitrogliceryny. Okrzemkowy dynamit Nobla miał konsystencję plastyczną, gdyż zawierał dużą ilość ciekłej nitrogliceryny, i był mniej wybuchowy. Produkcja dynamitu szybko rozpowszechniła się w różnych częściach świata i w okresie 1867-1872 wzrosła z 11 do 1350 ton. Jest znamienne, że Alfred Nobel, człowiek o nastawieniu pacyfistycznym, zgłosił ok. 350 wniosków patentowych w zakresie produkcji organicznych materiałów wybuchowych. Główną część olbrzymiego majątku, który zdobył na fabrykowaniu odkrytych przez siebie materiałów wybuchowych, Nobel przeznaczył na ufundowanie nagrody przydzielanej corocznie uczonym i działaczom za wybitne osiągnięcia w dziedzinie chemii, fizyki, medycyny, fizjologii, literatury oraz działalności na rzecz zbliżenia między narodami (nagroda pokojowa).